تصوير از يکي از نانوايي هاي شهر عباس اباد

ديروز عصر به اتفاق دوستم براي خريد نان به نانوايي لواشي محل رفتيم . چند دقيقه بعد نوبت ما شد و نان را دريافت کرديم . در نانوايي سه نفر مشغول کار بودند . يک نفر خمير مي دادو ونفر بعدي در تنور ماشيني قرار مي داد و نفر سوم که صاحب نانوايي بود نان را در اختيار مردم  قرار مي داد.

نانوا در گوشه نانوايي روي صندلي نشست و کيف دانش اموزي را دست گرفته و کتابي ازآن ييرون آورد . شروع به ورق زدن  کتاب کرد و به نوعي که ما بشنويم گفت : اصلا درس خواندن فايده اي ندارد . درس بخواني که چه بشود ؟

بعد به طرف پنجره آمد و با توجه به آشنايي که سال ها با ماداشت گفت حقوق شما چقدر است ؟

دوستم با خنده گفت : حقوق ما محرمانه است .

نانوا گفت : من که مي دانم معلمان و کارمندان چقدر کم حقوق مي گيرند . شما من را مي شناسيد . سال هاست که نانوايي دارم . تا سوم راهنمايي هم بيشتر درس نخواندم حداقل ماهي يک ميليون تومان درآمد خودم است  . با اين نانوايي دوتا ماشين خريدم . سه دهنه مغازه داره دارم . خانه ساختم . به هيچ بانکي هم بدهکار نيستم  ضمنا در هربانکي هم حساب پس انداز دارم

از او سئوال کردم که چقدر به کارگرانش مي دهد .

گفت :  به آنها  علاوه بر پرداخت  حق بيمه به يکي ماهي 230هزار تومان وديگري 350 هزار تومان حقوق مي دهم . ضمنا هر کدام شبي 20تا نان هم مي ببرند .

نگاهي به نانوا و نگاهي ديگر به دوستم انداختم . دوستم گفت : دراين چند سال چقدر به معلمان و کارمندان ظلم کردند . آنان چگونه به آخرت اعتقاد دارند در حاليکه هيچ ترسي از پاسخگويي ندارند ؟